afbeelding NRC

Met een burn-out in de berm…

Ik had eerst alleen het verhaal uit NRC gedeeld maar vanochtend in de sportschool dacht ik er ongewild op door en kwam tot de ontdekking dat vele, vele regels, formules, procedures en protocollen (om subsidie te krijgen) er niet zijn om de aanvragen te beoordelen, maar omdat het bestuur totaal verpolitiseerd is.

Als je op het moment van beoordeling heel veel succes hebt, zal -al presteerde je in de voorafgaande jaren matig- niemand je de das omdoen. Sla je al een tijdje geen deuk meer in een pak boter -ook niet vlak voor het moment van beoordeling- ben je ten dode opgeschreven. Simpel, tot zover kan een kind de was doen. Maar hoe moet het met al die clubs en clubjes die ergens tussenin zweven: te weinig overtuigend om meteen te honoreren, te goed om zomaar de nek om te draaien? Dan gaat het om de gun-factor: sympathieën, voorkeuren, connecties en belangen, het proces wordt persoonlijk en moet gereguleerd worden. Niet om daadwerkelijk herschreven plannen te beoordelen -die veranderen niet en bovendien hebben politici echt de tijd niet om al die A4tjes tot zich te nemen- maar om handvaten te generen voor en vooral na de besluitvorming. Uiteindelijk overleeft de club die met de minste kleerscheuren door het doolhof laveert, daarbij niet zelden gesouffleerd door partij zus of zo die precies weet wat ze wil horen om die boodschap daarna in het debat te kunnen gebruiken. “Een quote of de dood!” Het is niet omdat bijvoorbeeld D66 die belofte aan De Appel niet gestand heeft gedaan dat het niet de praktijk zou zijn. En de praktische uitwerking lees je in het artikel van NRC. Tuurlijk is het een doodlopende weg, de eerste slachtoffers zijn de zakelijk leiders die met een burn-out in de berm liggen.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *