Ron Goossens Low-Budget Stuntman

Naar Bo of naar de film?

Gisteren ging Bo’s nieuwste film in première, dit is ‘m

Het is wel duidelijk, dit is geen intellectualistische arthouse maar aards, grof en vierkant. Clichés worden niet geschuwd, ze worden wellustig uitvergroot. De film valt soms stil, gaat een paar keer letterlijk op zwart, loopt om zo te zeggen vast in de aangetaste hersenen van de hoofdfiguur. “Ik ben echt keilam” is de yell die je mee naar huis neemt, de zaal moet keihard lachen. Ik ook -ik hou van over de top– maar ik ben soms ook ineens ontroerd en weet niet of dat door de film komt of door de zorgvuldigheid waarmee de makers (o.a.) Bo hebben gecast en gecoacht. We zijn allemaal low-budget stuntmen & women in ons vak; raakt het me dan des te meer omdat het m’n kind is? Hoe het ook zij, als het grote publiek tussen alle (visuele) grappen en rollende spierballen door ook af en toe geraakt zal worden, is Ron Goossens een langer leven beschoren in de bioscoop dan in de film. Dat gun je zo’n jongen.

1 antwoord

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *