voor nog geen Appel en een ei

,
Label Dégradé België

Bert Jansma begint zijn recensie met “Toneelgroep De Appel – zaliger nagedachtenis”. Een week eerder had Kester Freriks het in NRC Handelsblad over september als “ex-Appel maand bij uitstek” en dáárvoor constateerde Annerieke Simeone in Den Haag Centraal dat de meeste Appel acteurs niet bij de pakken neerzitten.

Welwillend worden we over de bol geaaid. Uiteraard alleen de acteurs, het lot van de veel grotere groep mensen achter de schermen blijft onbesproken.

Met name het artikel van Kester Freriks suggereert dat er -gesteund door de Appelvrienden- een leven na De Appel zou zijn. Dat is niet waar. Zowel label Dégradé als Claudine en Claudette en Branoul werken/spelen voor een habbekrats, een niemendal waar geen mens van kan rondkomen. Appel dramaturg Alain Pringels moest € 10.000 eigen WW in zijn mooie Trojaanse Vrouwen investeren maar kon zelfs dan geen enkele keer met een voltallige Compagnie couRage repeteren.

Honderden theatermakers houden in verkapte bijstand het hoofd boven water. Is dat hun eigen verantwoordelijkheid? Zeker wel! Maar suggereren dat er noemenswaardig leven na de Appeldood zou zijn, is lariekoek.

Wat ik zelf doe? Het wordt me vaker gevraagd. Niks. Ik wil niet werken voor een fooi, ik ben dat niet gewend en ik ga er op mijn oude dag ook niet aan beginnen, ik ben Belg!

P.S.: ik schreef er al eerder over en lees het bij de buren.

3 antwoorden
  1. B Kijzers
    B Kijzers zegt:

    Dat er een verdraaid beeld wordt geschetst klopt. Alle niet – acteurs van de Appel sappelen voort van contract naar contract. Of zijn in between of nog nergens, qua financiën dan. Het zal nog wel een jaar duren voor we deze wethouder van cultuur kunnen vergeven voor zijn aankondiging de Appel(nota bene) loods nieuw leven in te blazen.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *