Weldadig

Had het mezelf beloofd: als ik meer tijd had, zou ik vaker naar het museum gaan.
Was er niet van gekomen. Toch nog te druk? Mondriaan is bijna weg uit Den Haag maar Mondriaan… had ik daar niet alles van gezien? Een voorstelling van het 5e Bedrijf trok me over de streep.

Ik begrijp nooit iets van indelingen, routes, handleidingen. Ook nu leek ik soms achterstevoren door de tijd te lopen: van een beginnende, naturalistische Mondriaan, naar de meer abstraherende

Compositie no 3

maar dan had ik de fellere kleuren fase gemist en stond ik, voor ik het wist, voor de Victory Boogie Woogie.

Dan maar op de bonnefooi. Te genieten bleef er voldoende.
Met hier en daar een verrassing. Kijk, een jeugdportret van collega Martijn Lakemeier

Portet van Mondriaan

Maar de grootste verrassing is Rastercompositie no 9. Het hangt in een zaal waarvan ik de verlichting net iets helderder had willen zetten, maar juist dat iets getemperde licht maakt dat als ik binnen 1 meter van het schilderij kom de gekleurde vlakjes gemoedelijk uit en weer terug het schilderij in bewegen. Een weldadige rust overvalt me, letterlijk, het gevoel dat ik hier voor altijd naar kan kijken en dat dat nooit zou vervelen. De werking van het raster? Allicht, maar de ervaring is véél aangenamer dan dat. Hypnose, denk ik, het moment net voor je in slaap valt.

Rastercompositie no 9

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *